Historia Natalie

Pewnego dnia na początku listopada 2020 r. późno się obudziłam, biegnąc do metra zauważyłam, że nie widzę na jedno oko. Pomyślałam, że to wina zabrudzonej soczewki kontaktowej i postanowiłam, że wymienię ją w pracy. Jednak to nie pomogło i konieczne była pilna wizyta u okulisty, która wykazała znaczne pogłębienie retinopatii cukrzycowej, a nawet w prawym oku wystąpił krwotok. Podczas badania wzroku nie mogłam prawym okiem odczytać liter z tablicy, ani nawet dużego „E” na samej górze.
To było przerażające. W ciągu kolejnych kilku miesięcy otrzymywałam zastrzyki do oczu – po jednym do każdego oka raz w miesiącu. Wcześniej perspektywa wbicia igły w oko wydawała mi się niepojęta, ale kolejny raz w życiu zrozumiałam, że zrobię wszystko co trzeba aby ocalić swój wzrok. Moje widzenie poprawiało się – na początku bardzo powoli, a potem coraz szybciej.
Gdy po paru miesiącach miałam zastrzyk w lewe oko (lepiej widzące), które następnie zostało zabandażowane, musiałam wracać do domu używając tylko prawego oka – które od dłuższego czasu zmagało się z problemami. Kilka miesięcy wcześniej pomyślałabym, że to nie możliwe, ale udało mi się dotrzeć do domu w tym samym czasie co wcześniej gdy mogłam widzieć też lewym okiem.
Ostatnio (z powodu pandemii COVID-19) zostaliśmy zmuszeni do zwolnienia tempa – w ten czy inny sposób. Często zastanawiam się co to oznacza. Czy jest coś czego nie byłabym w stanie dostrzec, to co odkryłam mając sprawne tylko jedno oko? Czy jest w tej zmianie coś co zmieni naszą perspektywę? Nie jestem pewna, co będzie dalej, ale nic już nigdy nie będzie takie samo.